Bijzondere ontmoetingen: ‘De roedel’ deel 1: Odin, de rustige kracht
(Lees hier deel 2, deel 3 en deel 4)
Odin was de eerste. De basis van onze roedel. Een grote, rustige Husky-reu die met zijn kalme energie het hele huis in balans hield. Waar andere honden soms druk of opdringerig waren, bewoog Odin zich met de vanzelfsprekende rust van iemand die niets meer hoefde te bewijzen.
Hij was niet de leider – die rol liet hij met liefde aan Stormi, zijn vurige Husky-vriendin die later kwam. Zij bepaalde meestal het tempo, en hij volgde haar met een mengeling van geduld en mildheid. Als Stormi een tikje te fel werd, week hij gewoon een stap opzij. Nooit boos, nooit hardhandig – Odin had de wijsheid van een hond die zijn grenzen kent, maar ze niet hoeft te bewaken.
Samen vormden ze een onafscheidelijk duo. Ze renden naast elkaar alsof ze één ritme deelden – twee zilvergrijze schimmen, synchroon met de fiets, oren in de wind. Hun teamwork was stil maar feilloos. Waar Stormi het initiatief nam, vulde Odin haar moeiteloos aan.
Thuis was hij de stille genieter. Vaak lag hij rustig onder het bureau, precies op dat plekje waar hij alles kon overzien maar niemand in de weg lag. Daar kon hij uren liggen – tevreden, luisterend naar het getik van het toetsenbord of gewoon dromend, met af en toe een diepe zucht. Hij trok zich graag even terug, maar was nooit ver weg.
Luisteren deed hij… op zijn eigen manier. Als je hem riep, keek hij vaak even op – om vervolgens te besluiten of het de moeite waard was. Soms kwam hij direct, met die losse tred en kwispelende staart. En soms ook niet. Een echte Husky: vriendelijk, loyaal, maar met een flinke dosis eigen wil.
En dan waren er zijn typische Odin-momenten: zijn janksalvo’s – lange, klagende tonen die door merg en been konden gaan, alsof hij een hele conversatie voerde met de wereld. Zijn vreugdesprongetjes als er kaas tevoorschijn kwam – een grote hond die dan plots veranderde in een vrolijke pup. En zijn liefde voor autoritjes. Het was dringen om in te stappen zodra de deur open ging, en soms zat hij al in de auto terwijl ik alleen maar boodschappen aan het uitladen was. Voor Odin betekende “auto” avontuur – wandelen, vrijheid, samen eropuit.
Odin de Podin was groot, zacht, eigenzinnig en onverstoorbaar. Een hond die zijn eigen pad volgde, met een karakter dat even sterk als zachtaardig was.
Ik mis hem – zijn rustige aanwezigheid, die steels volgende blik, en vooral zijn huilsalvo’s die door het huis galmden.
Tanja
