Onze eerste ontmoeting met Wodan
Soms loopt het leven net iets anders dan gepland — zeker als het om honden gaat. Wat begon als een zoektocht naar een waakhond, werd een bijzonder verhaal over vriendschap, vertrouwen en het vinden van de juiste match. Dit is hoe Wodan in ons leven kwam.
Toen we in 2023 naar het platteland verhuisden, stond één wens bovenaan ons lijstje: een waakhond. Niet omdat we ons onveilig voelden, maar gewoon… omdat het bij het buitenleven hoort. Onze Sila is een geweldige hond – lief, sociaal en enthousiast. Alleen, als waakhond zou ze waarschijnlijk eerder haar staart kwispelen bij onbekenden dan ze op afstand houden.
Sila heeft altijd erg goed gereageerd op andere honden. Toch veranderde er iets na haar sterilisatie. Opeens vond ze grote honden met lange haren maar niets. Waar ze vroeger vrolijk elke soort begroette, werd ze nu fel en onzeker. Waarom? Geen idee. Maar duidelijk was wél dat mevrouw geen fan meer was van ‘grote types’.
Onze droom van een Boerboel konden we dus snel parkeren. Plan B: een herdershond. In het asiel waar ik ooit werkte, zat een prachtige Duitse herderdame die een nieuw thuis zocht. Hoopvol gingen we met Sila op bezoek. Maar na nog geen minuut wisten we genoeg: dit ging hem niet worden. Sila’s charmante glimlach maakte plaats voor een blik die alles zei.
Plan C dan maar. Een iets kleinere, kortharige hond misschien? Zo kwamen we uit bij Wodan, een Hollandse herder die samen met zijn zus al een tijd in het asiel zat. Zijn verzorgers wisten zeker dat hij goed met andere honden kon omgaan, dus besloten we het te proberen.
En daar kwam hij aan — stoer, krachtig, maar met die zachte blik die meteen binnenkomt. Het was liefde op het eerste gezicht. Sila’s zonnetje brak door, ze dartelde en speelde alsof ze haar nieuwe beste vriend had gevonden.
Toch was Wodan eigenlijk alleen een ‘testhond’. Het plan was om hem samen met zijn zus te herplaatsen. Maar het asiel begon te merken dat ze ook prima los van elkaar konden. We mochten daarom meerdere keren terugkomen om te zien hoe Wodan en Sila écht op elkaar reageerden — én hoe hij met onze zoon omging.
Die ontmoetingen bevestigden wat we al voelden: dit was goed. En nu, bijna drie jaar later, zijn we nog steeds dankbaar dat Wodan bij ons hoort. Sila en hij zijn onafscheidelijk. Ze spelen, rusten samen in de zon en vormen precies dat idyllische plaatje dat je hoopt te zien bij twee honden die elkaar gevonden hebben.
Dat betekent niet dat het altijd vlekkeloos ging. Wodan is een echte waakhond: hij verdedigt zijn terrein met trots, en alleen thuis blijven vindt hij nog steeds een uitdaging. Soms komen we thuis en zien we dat hij wat cadeautjes heeft achtergelaten… En de postbode weet inmiddels precies tot waar hij veilig kan komen.
Maar één ding is zeker: Wodan is niet zomaar een hond. Hij is een oude ziel in een stoer jasje. Je ziet in zijn ogen een rust en wijsheid die je raakt.
En ja, zijn zus heeft gelukkig ook haar gouden mandje gevonden.
