Bijzondere ontmoetingen: ‘De roedel’ deel 2: Hh (Huskyhond) Stormi
(Lees hier deel 1, deel 3 en deel 4)
Na Odin werden we al snel gegrepen door het huskyvirus. Voor mijn verjaardag kreeg ik het mooiste cadeau dat je je kunt voorstellen: een tweede husky. In België was een teef, ondanks de pil, toch zwanger geraakt, en zo zag een nieuwe generatie husky’s het levenslicht.
Van tevoren had ik mijn zinnen gezet op een zwart gemaskerde reu die ik Storm wilde noemen. Via foto’s en filmpjes had ik al een zwak voor hem gekregen.
Maar toen ik in België aankwam, ontdekte ik dat je sommige beslissingen niet kunt maken met alleen je hoofd. Tussen de kleine bolletjes wol zat zij: een langharig, grijs huskymeisje met een zwart-roze neusje. Ze straalde kracht uit, een leider in de dop. Zonder aarzelen stapte ze over de voerbakken van haar broertjes en zusjes heen, alsof ze het alleenrecht opeiste. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden.
Alsof ze wist dat ik naar haar keek, sprong ze tegen de rand van de box op en keek me recht aan. Toen begon ze te huilen – lange uithalen, hoog piepend. Ik probeerde mijn gevoel te negeren, want ik kwam tenslotte voor Storm. Maar terug in de auto bleef dat grijze, piepende meisje in mijn hoofd rondspoken. Na veel wikken en wegen koos ik voor haar.
En wat ben ik blij dat ik dat deed.
Stormi de Porni is het meest ondeugende en moedigste hondje dat ik ken. Ze is pure husky: jagend, sluipend, vol lef en eigenzinnigheid. Ze jaagt op vogels, muizen en alles wat beweegt, zwemt alsof ze half vis is en gaat volledig haar eigen gang. Ze laat zich horen met dat typische huskyhuiltje – soms zacht, soms luid, maar altijd met een boodschap. Ze groeide uit tot de vanzelfsprekende leider van onze roedel. Tenger, maar met een natuurlijk overwicht dat nooit is verdwenen — scherp, snel, en altijd alert.
En als er iets ondeugends is gebeurd, is er altijd maar één die antwoordt op de vraag “Wie heeft dat gedaan?” – Stormi. Ze kijkt dan even, zet aan voor een lange, klaaglijke huskyuithaal en verraadt zichzelf compleet. Soms gaat ze er nog bij op haar rug liggen, poten in de lucht, alsof ze wil zeggen: “Oké, betrapt… ik geef me over.” En dat is zó ontzettend schattig – je kunt gewoon niet boos op haar worden.
Ze is vrijgevochten en charmant tegelijk, een storm in compacte vorm. En achter die wilde kant schuilt een grote portie liefde en humor. Ze begroet je met een lik over je gezicht en start zomaar een vrolijk huilsalvo, alsof ze even wil zeggen: “Ik ben er nog hoor!”
Stormi raast als een storm door het leven – ongrijpbaar, sterk, maar ook ontwapenend lief. En elke dag ben ik dankbaar dat Storm uiteindelijk Stormi werd. Mijn kleine, lieve ondeugende meisje.
Tanja
