Bijzondere ontmoetingen: Kleine
Kleine – het katje dat alle verwachtingen overleefde
In november 2015 werd een klein rood-wit kitten binnengebracht in het asiel. Een bolletje energie, maar haar lijfje zat vol vlooien. Ze werd meteen behandeld, de meeste vlooien werden verwijderd en de rest werd bestreden met een spray. Zoals altijd volgde er een controle bij de dierenarts. Daar kwam het slechte nieuws: een ernstige hartruis, de hoogste gradatie.
Een hartecho liet zien wat er mis was. De ene hartkamer was vergroot en had een dunne wand, de andere was verkleind met een dikke wand. De prognose was hard: zes maanden, misschien een jaar te leven. Omdat herplaatsing niet mogelijk was, ging het asiel op zoek naar iemand die haar de rest van haar tijd in een warm huis kon geven.
Een nieuw thuis
Ik was hoogzwanger en zou een paar maanden thuis zijn. Na overleg met mijn partner besloten we haar op te vangen. We noemden haar “Kleine”, omdat ze door haar hartafwijking nooit groot zou worden.
De eerste weken waren spannend. Ze speelde alsof er niets aan de hand was, maar elke keer als ze rende, zag je haar hartje razendsnel kloppen. Toen ze voor het eerst krols werd, brak ons hart: het was zwaar voor haar, maar een narcose was te riskant.
Tegen alle verwachtingen in
Tot ieders verbazing vierde Kleine haar eerste verjaardag. En daarna haar tweede. Ons zoontje was inmiddels geboren en zij zocht vaak zijn gezelschap op. Soms moest ze even afstand nemen als hij te enthousiast werd, maar meestal lagen ze samen te slapen – zij tegen hem aan, hij met een handje in haar vacht.
De jaren gingen voorbij: drie, vier, vijf, zes… Tot ze plots bloed verloor en niet lekker was. De dierenarts stelde een baarmoederontsteking vast. Opereren was riskant, maar noodzakelijk. We brachten haar met een zwaar hart weg, niet wetend of ze de narcose zou overleven.
Een echte vechter
Kleine overleefde. Ze herstelde volledig en vierde daarna zelfs haar negende verjaardag. Door de sterilisatie werd ze wat zwaarder en rustiger, maar soms zie je nog dat vurige karakter terug – vooral als ze een muis in het vizier krijgt.
Meestal ligt ze nu heerlijk te slapen in haar mandje bij het raam. En iedere keer dat ik haar zie, denk ik aan dat piepkleine kitten met die sombere prognose. Onze Kleine is, tegen alle verwachtingen in, groot geworden.
