Puppyagility met Lou: meer dan alleen tunnels en hindernissen
Zaterdagochtend, iets voor tien uur. Terwijl veel mensen nog rustig aan hun tweede kop koffie zitten, stappen wij in de auto richting puppyagility. Op de achterbank rolt standaard ergens een Chuckit-bal heen en weer, de trainingssnoepjes zitten inmiddels permanent in mijn jaszak en achter mij zit een enthousiaste cobberdog pup die al lang doorheeft waar we naartoe gaan.
Zodra we het terrein opdraaien begint het feest eigenlijk al.
Voor Lou is puppyagility namelijk niet alleen een training. Het is een uitje. Een plek waar andere honden zijn, nieuwe dingen te ontdekken vallen en waar hij blijkbaar iedere week weer ontzettend blij van wordt.
Sterker nog, meestal weet hij al waar we zijn voordat de auto goed en wel stilstaat. Zodra de deur opengaat loopt hij enthousiast blaffend het terrein op alsof hij de hoofdgast van het evenement is. De andere cursisten weten daardoor meestal eerder dat Lou er is dan dat ze ons hebben gezien.
Een beetje gênant? Absoluut.
Maar zijn enthousiasme werkt ook aanstekelijk.
Toen we ons inschreven voor puppyagility had ik eerlijk gezegd een heel ander beeld in mijn hoofd. Ik zag ons al samen een parcours afleggen, met een pup die aandachtig naar mij keek en vol enthousiasme iedere oefening uitvoerde. Een soort toekomstige agilitykampioen in opleiding.
Inmiddels weet ik dat de werkelijkheid iets genuanceerder ligt.
Een pup met een eigen agenda
Wat me vanaf de eerste lessen eigenlijk het meest verraste, was hoe makkelijk Lou nieuwe oefeningen oppakte. Natuurlijk keek hij eerst even de kat uit de boom. Dat past ook wel bij hem. Nieuwe dingen worden eerst bekeken, besnuffeld en beoordeeld voordat hij besluit of ze de moeite waard zijn.
Maar zodra hij doorhad wat de bedoeling was, ging het meestal verrassend soepel.
De tunnel? Geen probleem. De hoepel? Ook prima. Hindernissen? Eerst even verkennen, dan erdoor. Lou leek nieuwe onderdelen steeds volgens hetzelfde stappenplan aan te pakken: kijken, nadenken, nog een keer kijken en vervolgens doen alsof hij het al weken beheerste.
Tenminste, zolang er geen andere hond voorbij liep. Of een interessant geurtje opdook. Of een grasspriet bewoog. Of eigenlijk alles wat volgens Lou op dat moment belangrijker was dan puppyagility. Het voordeel van een nieuwsgierige pup is dat hij overal iets van wil leren. Het nadeel is dat hij dat het liefst allemaal tegelijk doet.
Puppyagility blijkt vooral een les in samenwerken
Wat ik misschien nog wel het leukste vind aan puppyagility, is dat het veel minder draait om prestaties dan ik vooraf dacht. Best bijzonder eigenlijk, want ik ben van nature behoorlijk competitief. Toch merkte ik al snel dat het hier niet gaat om de snelste of beste zijn.
Natuurlijk leer je oefeningen. Natuurlijk werk je aan balans, lichaamsbewustzijn en zelfvertrouwen. Maar uiteindelijk gaat het vooral om samenwerken.
Je leert je hond lezen. Je ontdekt wat hem motiveert. Wanneer hij onzeker is. Wanneer hij juist vol vertrouwen ergens op af stapt. En je merkt steeds beter hoe je elkaar kunt helpen.
Bij Lou zie je dat soms letterlijk gebeuren. Dan kijkt hij eerst even naar een nieuw onderdeel, vervolgens naar mij en lijkt hij te denken: “Oké, als jij denkt dat dit een goed idee is, dan probeer ik het wel.”
Dat vertrouwen is misschien nog wel mooier dan welke hindernis dan ook.
Ahum… thuis oefenen
Al moet ik eerlijk toegeven dat ik zelf niet altijd de meest toegewijde leerling ben. Want thuis oefenen stond natuurlijk ook op het programma.
Iedere week neem ik me weer voor om wat vaker met Lou aan de slag te gaan. Dan zie ik mezelf al netjes oefeningen herhalen in de tuin, werken aan focus en consequent trainen.
De werkelijkheid ziet er meestal iets anders uit.
Oefenen doen we wekelijks, alleen gaat het vaak minder gestructureerd dan ik vooraf bedacht had. De week vliegt voorbij, er zijn wandelingen, speelmomenten en allerlei andere dingen die aandacht vragen. Voor je het weet is het alweer zaterdag en staan we opnieuw op het agilityveld.
Gelukkig merkten we tijdens de lessen dat Lou de oefeningen goed oppikte. Misschien niet altijd met een focus van honderd procent, maar wel met veel enthousiasme en een gezonde dosis nieuwsgierigheid.
Moe van nadenken
Wat me misschien nog wel het meest verbaast, is hoe moe Lou na afloop is.
Niet omdat puppyagility fysiek zo zwaar is. We staan alles bij elkaar maar een half uurtje op het veld. Omdat pups nog in de groei zijn, worden hun gewrichten en groeischijven zoveel mogelijk ontzien, dus jumpen, salto’s en racen is er nog niet bij. Natuurlijk wordt er bewogen, maar het zijn vooral alle indrukken die energie kosten.
Nieuwe oefeningen. Andere honden. Nieuwe geuren. Wachten op je beurt. Luisteren. Kijken. Ontdekken. Na een les ligt hij thuis vaak uitgeput languit op de vloer.
Kleine succesmomenten
Wat ik niet had verwacht, is hoeveel voldoening je haalt uit de kleinste dingen.
Dat Lou eerst twijfelt bij iets nieuws en het vervolgens toch probeert.
Dat hij midden tussen alle afleiding ineens oogcontact maakt.
Dat hij zichtbaar trots is wanneer hij een oefening goed heeft uitgevoerd.
Of dat hij na afloop met zijn diploma zit alsof hij persoonlijk het wereldkampioenschap puppyagility heeft gewonnen.
Dat zijn de momenten waarop je merkt hoeveel een pup in korte tijd leert.
Geslaagd
Voor we het wisten was de cursus alweer voorbij.
En ja, Lou heeft zijn diploma gehaald.
Niet omdat alles altijd perfect ging. Niet omdat hij voortdurend gefocust was. En zeker niet omdat hij nooit werd afgeleid.
Maar wel omdat hij nieuwsgierig was. Omdat hij nieuwe dingen durfde te proberen. Omdat hij zichtbaar plezier had. En omdat hij iedere week weer iets nieuws leerde.
Als ik terugkijk op de afgelopen weken, denk ik eigenlijk niet als eerste aan tunnels, hoepels of hindernissen.
Ik denk aan een enthousiaste pup die iedere zaterdagochtend niet kon wachten om uit de auto te springen. Aan zijn trotse koppie na een geslaagde oefening. Aan zijn eindeloze nieuwsgierigheid. En aan de lol die we samen hadden.
En eerlijk? Dat is misschien wel precies waar puppyagility om draait.
